زندگى مىكنند و هيچ دردسرى براى آن‌ها پديد نمىآيد آرى تأثير اخلاق در صحنه زندگى خيلى زياد و ما فوق تصور است ! ولى اصلاح نفس و تعديل صفات و اخلاقيات جز دين ضامن اجرايى ندارد . آرى فقط تنها دين است ( اعتقاد به خدا و روز قيامت ) كه مىتواند اين مشكله را حل كند و اخلاق حميده را در صفحه نفس انسان متمركز بگرداند ! دين تعاليمى دارد كه روان انسان را تطهير كرده و رذائل اخلاقى را نابود مىكنند هر قدر ايمان قوىتر باشد اخلاق حسنه بيشتر مىشود ! در اسلام ريا و تظاهر به امور خير به منزله شرك قرار داده شده و شديداً حرام گرديده و عباداتى كه براى ديدن و شنيدن مردم به جا آورده مىشود محكوم به بطلان است ، حتى اگر در جهاد برود جان خود را از دست بدهد ولى براى خدا نبود بلكه براى مردم باشد مستحق عقاب مىباشد . اين حكم سبب مىشود كه حس خودخواهى و خودپسندى در انسان ضعيف شود و خود را در راه خدا ( كه راه تكامل و نوع‌خواهى و بشردوستى است ) گم كند . اسلام مظاهر خودخواهى را نهى فرموده مىفرمايد ! فَلا تُزَكُّوا أَنْفُسَكُمْ ( و النجم ) . يعنى خودتان را مدح نكرده و ذكر خوبىهاى خودتان را نكنيد .